Hai proxectos tan divertidos que formar parte deles é un privilexio, máis alá incluso do valor cultural ou a aportación ao mundo literario. Pero, se ademais hai todo iso e sentes que tes a oportunidade valiosísima de achegar algo á literatura desde o teu pequeno recuncho da existencia, a ilusión é maior.

A revista Inviable é unha desas ideas que parecen doutra época e que, estrañamente, funcionan tamén hoxe en día. Lembra a aquelas revistas literarias de pleno século XX, na que intelectuais consagrados vertían opinións ―ás veces extremadamente polémicas― e ofrecían mostras da súa arte ―en forma case sempre experimental―. As novelas esixían uns textos bastante clásicos, mentres as revistas abrían a man á publicación de pezas de arte menos atadas ás regras establecidas. Así, relatos, artigos, viñetas e ilustracións servían de campo de xogo para os artistas máis importantes dese tempo, o que deu lugar á creación de verdadeiras obras mestras.

A revista Inviable herda ese espírito e modernízao, vólveo dixital, flexible, espontáneo e autoxestionado. Desde o ano 2020, inclúe contido de enorme calidade por parte dalgunhas das mellores firmas do panorama literario galego, ás que ofrece liberdade completa para facer o que consideren adecuado. Autores tan significativos como Ramón Caride, Francisco Javier Fontenla, Xavier Queipo, Xulio Pardo de Neyra, Jorge Emilio Bóveda e ata máis de cento cincuenta participaron na revista desde hai seis anos e a saúde da publicación segue sendo estupenda. Desde agosto de 2025 vive unha época nova que a converteu en Inviable 2.0, con edición trimestral en papel e cada vez máis plural, máis versátil. Participar nela resulta un pracer e un gozo para calquera autor, pero máis con esta compañía de viaxe.

Eu entrei no colectivo Inviable en agosto de 2023, cando este era xa unha realidade asentada e a súa maquinaria traballaba a pleno rendemento. Desde entón non fallei un só mes, primeiro coa sección titulada Biblioteca Antártica ―que trataba sobre os meus heroes e viláns das historias de aventuras― e actualmente con Os contos do neno mono ―relatos de ciencia ficción e fantasía destinadas a un público infantil, co transfondo de lendas clásicas galegas―. Esta experiencia é unha das máis bonitas que puiden vivir en toda a miña vida literaria, sobre todo pola riqueza que supón compartir páxinas con autores que recibiron premios tan significativos como o Branco Amor, Merlín, Risco de Literatura Fantástica, Insua dous Poetas, da Crítica Española, Xerais, García Barros, Fervenzas Literarias, Ánxel Casas e moitos máis. E encima que sexan persoas tan fabulosas, próximas e divertidas. Un gustazo.

O pasado venres 22 tivo lugar en Ourense a gran gala de presentación da revista e resultou unha festa marabillosa. Que será o próximo que afronte o colectivo Inviable?

Máis cultura, revistas e grandes festas de intelectuais nesta ligazón de aquí.