Historias que merecen ser recollidas.

Houbo unha vez, durante o século XVIII, en que o Maharajá Madho Singh I quixo que erixisen un impresionante palacio que lle lembrase á súa nenez.  El gobernaba con man firme o estado de Jaipur ―o que hoxe é Rajasthan, ao oeste da India―, pero a súa memoria voaba aos seus tempos novos, cando percorría entusiasmado os enormes corredores luxosamente adornados do Palacio do Lago de Udaipur ―urbe coñecida popularmente como «A cidade dos lagos» ou «A Venecia do leste», e cuxa beleza chegou ata os nosos días―. De forma que Madho Singh buscou o mellor emprazamento para o seu proxecto soñado, e este non foi outro que o lago Man Sagar, situado a uns oito quilómetros ao norte da cidade de Jaipur. Este lago, de orixe artificial, fora construído polo Rajá Man Singh I no século XVI como resposta a unha das peores épocas de seca que coñecera a rexión, e así a presa levantada no seu nome no río Dharbawati salvou a vida de moitos agricultores locais, polo que decidiron que o lago fose bautizado na súa honra. O lago Man Sagar aumentaba tremendamente o seu nivel durante a tempada de choivas, polo que o Maharajá Madho Singh decidiu poñer en marcha un proxecto moi ambicioso ―e talvez algo demente―: un marabilloso palacio mergullado.

O Palacio de Jal Mahal foi construído no século XVIII e aumentado posteriormente polo herdeiro do Maharajá, Madho Singh II. O máis curioso do seu deseño é que foi pensado para atoparse baixa a auga, incluso catro dos seus cinco pisos, e tan firmes son as súas paredes que nestes douscentos anos aínda non permitiron pasar ao interior das salas nin unha gota de as augas do lago. Con todo, non foi habilitado para pasar alí as noites, e empregábase unicamente de xeito ocasional como pavillón de caza para patos. Salvo os luxosos corredores do piso superior e a magnífica terraza, pouco máis hai en Jal Mahal, que rapidamente foi abandonado, tras a época de Madho Singh II.

Escaso uso recibiron os seus altos muros de pedra vermella areosa, a súa terraza superior en forma de corredores abovedados e colosais arcadas, a súa chhatri ou dosel de estilo bengalí, as súas torres de planta octogonal con cúpula e a súa confusa mestura de estilos arquitectónicos, acá Rajput ―tradicional hindú―, alá Mughal ―de influencia persa―. As fermosas pinturas que adornaban os salóns da primeira planta apenas foron apreciadas por ningún ollo humano, e pronto todo aquilo quedou baleiro, durante séculos. É máis, as augas do lago serviron para acumular verteduras tóxicas provenientes de numerosas industrias da zona durante o século XX, e só coa chegada do novo milenio apareceron empresas interesadas en restaurar o vello palacio.

Dise que talvez algún día podería servir de exclusivo restaurante para os máis ricos do lugar, pero de momento as obras de restauración tiveron pouco éxito. Si que serviron no lago, que aos poucos recupera a súa flora e a súa fauna naturais, limpando a contaminación que albergaba o fondo e repoboando a vexetación e aves dos primeiros tempos. Con todo, o palacio non avanza. Tras moito diñeiro investido e diversas empresas implicadas, aínda non se viron moitos resultados. Quen sabe por que.

E se un esgotado e vencido Maharajá o escolleu como lugar de descanso dos seus ósos, e ningún esforzo humano fose capaz de pisalo? E se, para facerse coas antigas riquezas de Jal Mahal, habería que vender a alma a algún espírito primixenio que habita as súas salas? Ou quizais é só unha estrataxema dalgún especulador, que se inventou a maldición do palacio mergullado para evitar miradas curiosas e baixar o seu prezo?

Cantas historias serían posibles entre as cúpulas abandonadas deste lugar máxico, canto exotismo destila a súa imaxe, brillantemente avermellada sobre o fermoso azul do lago?

Sen dúbida as posibilidades son infinitas, tanto como a nosa imaxinación desexe voar lonxe do noso día a día gris de urbanitas rutineiros e asomarse aos insondables abismos da eternidade, que quizais, só quizais, se atope nos temibles corredores de Jal Mahal, onde calquera soño é posible.

Máis Historias asombrosas da vida real facendo click aquí.